Herkenning, erkenning & zelfcompassie

Sommige ontmoetingen zijn voorbestemd. Zo ook de ontmoeting tussen Joke (74) en Jurgen. Van een goede vriend wist Joke dat Jurgen hem erg had geholpen bij het verminderen van zijn klachten.

Dat ze Jurgen nu moest tegenkomen terwijl ze zelf erg worstelde met de gevolgen van een herseninfarct in 2014, kon in haar optiek dan ook geen toeval zijn. Met het laatste beetje hoop op verbetering van haar overprikkelde brein, besloot ze Jurgen aan te spreken. Nu, drie jaar sinds deze eerste ontmoeting, staat Joke zelf weer aan het roer. Door zichzelf opnieuw te leren kennen, én te leren wat zij nodig heeft om met haar klachten om te gaan, is Joke opnieuw thuisgekomen bij zichzelf. “Ik denk dat ik nu kan zeggen dat ik mezelf niet alleen beter begrijp, maar ook dat ik meer zelfcompassie heb ontwikkeld”, zegt Joke.

Fysieke erkenning

Joke haar fysieke klachten ontstonden in de zomer van 2014 toen ze tijdens een familie-uitje plotseling kortstondig haar spraak verloor. Joke wuifde het voorval weg. Ze voelde zich niet fantastisch, maar met een paar paracetamol zou het wel weer gaan. Daarmee was voor haar de kous af. “Toch bleef ik me de dagen erna niet goed voelen”, zegt Joke. Mijn hersenen zaten vol watten en ik sliep slecht. Daarnaast kon ik geluiden maar nauwelijks verdragen. Ieder geluid kwam keihard binnen. Ik maakte toen toch maar een afspraak bij de huisarts. Na een reeks onderzoeken concludeerde hij een te hoge bloeddruk, een verhoogd cholesterol en een te hoog lichaamsgewicht. Zijn oordeel zat me niet lekker. Feitelijk had hij gelijk, maar ik voelde aan alles dat dit niet de oorzaak was. Ik bleef aandringen op een doorverwijzing naar een neuroloog. Een half jaar later is daar, op basis van een hersenscan, vastgesteld dat ik die bewuste dag een herseninfarct heb gehad.

Ik was weliswaar een diagnose rijker, maar mijn leven was verarmd. Van alles heb ik geprobeerd om de klachten te verminderen. Van medicatie tot en met een speciaal gehoorapparaat dat, door geluiden aan te bieden, zou moeten zorgen voor het wennen aan omgevingsgeluid. Het haalde allemaal niets uit. Ik werd geregeerd door overprikkeling. Iets ondernemen kon ik nauwelijks. Ik sliep slecht en kon me maar moeilijk ontspannen. Heel eerlijk vond ik het leven op dat moment echt niet leuk meer. Sinds ik samen met mijn man Bertus naar Jurgen ga, is dit gelukkig zo veranderd”, zegt Joke dankbaar. “Ik ervaar zeker nog pieken en dalen, maar over het geheel genomen is de kwaliteit van mijn leven sinds die tijd erg verbeterd.”

(h-)Erkenning van emoties

“Na mijn eerste behandeling heb ik meteen weer goed geslapen”, vertelt Joke. Haar ogen laten nog steeds zien hoe wonderbaarlijk dit moment voor haar is geweest. Ze wisselt een warme blik uit met Bertus die ook tijdens dit interview bij haar is. “Ik voelde me vanaf de eerste sessie meteen thuis bij Jurgen.

Hij heeft begrip voor wat ik hem vertel en hij kan heel goed uitleggen wat er bij mij gebeurt als ik bepaalde fysieke klachten ervaar. Tijdens deze eerste behandeling legde hij vrij snel de link tussen het effect van mijn roerige ontslag van mijn baan als coördinator van een hospice begin 2014 en het herseninfarct een half jaar later. Het is vrijwel zeker dat ik ziek ben geworden door opgekropt verdriet, onverwerkte emoties. De emotionele ballast die dit tot gevolg had, heeft vervolgens geleid tot een fysieke explosie. Jurgen heeft dan ook bewust ingezet op ontspanning van het hersengebied en de stimulatie van het zuiveren van mijn hersenvocht. Alles was daar zo strak en gespannen, dat de afvalstoffen niet meer goed werden afgevoerd. Dat beïnvloedde mijn slaap, maar zorgde er ook voor dat ik nog maar moeilijk kon ontspannen. Door deze eerste ervaring kreeg ik weer hoop. Er was toch verbetering mogelijk!

In die periode bloeide ik weer op. Mijn positieve energie trok plots ook andere kansen in mijn leven aan. Het bestuur van het hospice vroeg mij of ik tijdelijk terug wilde komen in mijn oude functie van coördinator. Deze uitnodiging voelde als de kers op mijn taart. Ik kon de negatieve manier waarop ik mijn loopbaan had afgesloten nu ‘over doen'. Deze kans heb ik met beide handen aangegrepen, al vond ik het wel een beetje spannend. Toch had ik, met de nieuwe kennis over mijn lichaam en de afname van bepaalde klachten, het gevoel dat ik dit nu wel aankon. Een lange tijd daarvoor had ik nooit gedacht dat dit ooit nog mogelijk zou zijn. Het heeft me goed gedaan dat ik op dit aanbod ben ingegaan. Binnen mijn grenzen heb ik een nare ervaring nu alsnog positief kunnen omzetten. Het was een geweldige tijd met een positieve afsluiting. Ik moet alleen wel iedere ervaring als een opzichzelfstaande gebeurtenis beschouwen, want mijn energiebalans en de mate van overprikkeling zijn niet constant.”

Zelferkenning

“Stilstaan bij mezelf, loslaten, ontspannen en ‘lief zijn’ voor mijzelf zijn dingen waar ik niet erg goed in ben. Dat vind ik lastig. Ik ben altijd een grote perfectionist geweest met een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Ik regelde altijd alles wel en ben gewend mijn ‘mannetje’ te staan. Als het nu langere perioden goed met mij gaat, en mijn overprikkeling redelijk goed gereguleerd is, dan komt mijn oude zelf weer naar boven. Dan denk ik weer even dat ik alles zelf kan regelen en de hele wereld aankan. Dat dacht ik na mijn tijdelijke waarneming in het hospice ook een tijdje. Tot de stress en emoties zich weer fysiek begonnen te manifesteren. Een lastige valkuil.

Gelukkig prikken Bertus en Jurgen daar doorheen. Bertus regelt dan om te beginnen een APK bij Jurgen en samen staan zij dan voor me klaar om mij op te vangen en mij te helpen inzien dat het ‘mij goed voelen’ als ik in balans ben, is wat het is. Als ik mij nu goed voel, betekent niet dat ik plots alles weer kan en dat dan ook nog eens allemaal alleen kan. Maar ik kan, als ik die balans vasthoud en mezelf niet verlies in langere goede periodes, best nog wel veel. Zij helpen mij op dat soort momenten dus echt goed stil te staan bij mijzelf en mijn gevoel. Tegenwoordig sta ik hun hulp en begeleiding hierin wel toe. Ik mag nu eindelijk ook milder zijn voor mijzelf. Ik durf zelfs voorzichtig te zeggen dat ik mijzelf weer echt zie voor wie ik nu ben. Ik heb mijzelf opnieuw leren kennen en begrijp mijzelf veel beter. Daar hoort ook zelfcompassie bij. Dat was me echt vreemd.

Ik ben dankbaar dat ik nu zo veel positiever naar mezelf en naar het leven kijk.